دارم روانی میشم .

دلم می خواد برم یه جایی که هیچ کس نباشه و تاااااااااااا می تونم خدا رو صدا کنم . قربون بزرگیش برم نمی دونم چرا همش ازم توقع داره صبر کنم هر چی میگم خدا جون تو که منه بندتو می شناسی اینجوری نمی کشم بیا و زودتر به این بنده حقیر کمک کن . یه جورایی بهم میگه کمک می کنم . امااااااااااا . صبر داشته باش .

با مسائلی که تو هفته اخیر پیش اومده بود فکر می کردم تو این هفته یه چند قدمی میرم جلو ( که هنوزم میشه که بشه) اما خودم می خوام جلوشو بگیرم . احساس کردم خدا داره بهم حالی میکنه که بازم صبر کن . و بذار ... .

پست قبلی فقط طلسم های شکسته شده رو گفتم . اما نگفتم چیزاییش هنوز مونده . ولی خدا رو شکر میکنم چندتاییش رو به راه شد و هنوز که هنوزه :

امیدم بهش نا امید نشده و هر روز بیشتر دستم و به طرفش دراز میکنم و میگم به هیچ بنده ایت و هیچ چیزی اعتقاد و اعتماد ندارم و می دونم که تویی و فقط تویی که می تونی کمکم کنی چون همه چیز دست خودته

به دادم برس که بتونم و ... کنار بیام (در هر صورتی ... )

ببخشید که این پست یه مقداراتی مبهم بود اما نوشتمش . که در آینده بخونمش و از این که این بحران ها تمام شد و گذشت خوشحال بشم و انرژی بگیرم برای رودرور شدن با بحران های دیگه ای که قراره باهاشون مواجه بشم .