شهریور و اوایل مهر اضطراب داشتم اما بد از اینکه رفتم کلاس و با بچه ها دور هم کار میکردیم دیگه اضطراب و از خودم دور کردم . دیگه به بی خیالی رسیدم . ۳ جلسه از کلاسم و نرفتم هر بار به یه بهانه الکی . کار نمیکردم . استاد افتاده بود دنبالم زنگ میزد میگفت مینا ترو خدا کار کن بیا دانشکده یا مدرسه پیشم کاراتو ببینم میگفت حیفه ترازت بالاست بخوای امتحانتو خراب کنی (آخه تراز مرحله اول کنکور که زدن من تو بچه های بوشهر نفر دوم شدم ). خلاصه اینو بگم که نه به پارسال که از اضطراب کارم به جای سر جلسه رفتن به بیمارستان کشید نه به امسال که اصلا برام مهم نبود امتحان دارم . فقط عذاب وجدان داشتم که چرا کار نمیکنم .

چون میدیدم دستمم به کار نمیره فقط دعا میکردم زودتر ۱۵ام برسه که ۱۵ام هم مارو کشت تا رسید .

البته اینم بگمااااااااااااااااااا ۱۵ام صبح وقتی از خواب بیدار شدم و تو رختخواب حواسم جمع شد که ساعت ۲:۳۰ باید برم سر جلسه تمامه وجودمو اضطراب گرفت چون دیگه باورم شد میتونم برم سر جلسه و از ترسم تا ۱۱:۱۵ تو رختخواب موندم .

حالا باز بیدار شدم میگم ولش کن بش فکر نکن و تونستم جلو خودمو بگیرم . قیافه مامانو که دیدم شدم .

ولی باز خودمو نباختم و با میلاد و زنش تا ۱۲:۴۵ رفتم خیابون گردی

اااااااااااااااااااا یادم رفت بگم ۵شنبه به میلاد مرخصی دادن و چون نزدیک شیرازه اومد پیشمون شیراز خانومشم با ما اومد که ببینتش.

خلاصه ۱:۳۰ رفتم دانشگاه شیراز و قیافه بچه ها رو که دیدم البته بعضی هاشون یه بسم الله گفتم  و رفتم تو جمعشون . اونجا برای بچه های دچار بیماری اضطراب شدم روحیه

بالاخره من شاخ این غول نامردو که پارسال منو شکوند . شکوندمو و میشه گفت از ۱۰۰ درصد ۶۵ - ۷۰ درصد راضیم اما باز نمیشه گفت که قبولم .

بازم تعریف های مهم دارم که بدونین چرا ۷۰ درصد راضیم اما چون خیلییییییییی نوشتم دیگه ازش گذشتم اگر شد و خواستین تو یه پست دیگه بهتون میگم .

شاد باشید و موفق .